RELAX… Nothing is under control.

Deze Buddha staat bij mij thuis en vaak slaak ik een diepe, ontspannende zucht wanneer ik hem zie.

Relax…Ontspan…Laat los… lijkt zijn boodschap te zijn.

Het leven is zo veel fijner wanneer je niet tegen de stroom inzwemt, maar je laat meedrijven. Dit betekent niet dat je passief wordt – het betekent dat je doet wat je doet vanuit overgave. Het is observeren of je iets doet omdat het goed of ´juist´ voelt, en niet omdat je denkt of vindt dat het moet of zo hoort.

Wanneer je puur vanuit je hoofd (mind) iets achterna jaagt, zul je waarschijnlijk veel weerstand tegenkomen op je pad. Je zwemt namelijk tegen de stroom in. Wanneer je naar je hart, je gevoel, luistert en dan in actie komt (of niet), zul je zien dat alles zich ontvouwt zoals het zich moet ontvouwen. Dingen en mensen komen spontaan op je pad. Je gaat mee met de stroom.

En inderdaad, vaak weet je dan niet waar je precies uitkomt. Dat kan spannend zijn. Hierbij is de sleutel: Vertrouwen. Vertrouwen in het universum, in die rivier waar je op meedrijft. Hij heeft vele vertakkingen, maar zolang je met de stroom meegaat – of je nu naar links of rechts gaat – je komt vanzelf bij de zee.

Hoe ruig het ook wordt, jij kunt het aan!

Vertrouw ook op jezelf. Soms zal het water warm en rustig zijn en soms zal het koud en wild zijn – zowel de leuke als de minder leuke ervaringen horen bij je pad. Hoe ruig het ook wordt, jij kunt het aan! Dus raak niet in paniek in een koud, onaangenaam gedeelte, maar weet dat dit simpelweg bij het leven hoort. Alles gaat voorbij, ook dit. En als je nooit koud water hebt gevoeld, weet je ook niet hoe aangenaam warm water is.

Oké en nu even in de praktijk. Een paar maanden geleden had ik na lang en hard werken eindelijk mijn ondernemingsplan af. Joepie, dat mocht gevierd worden! Dus ging ik die avond met een vriendin en mede-yogadocente iets drinken in de stad. Een paar uur en een paar chai thee verder (tja, zet twee yogadocenten bij elkaar) liepen we de kroeg weer uit. Tot mijn grote schrik was mijn fiets verdwenen. Nu moet ik je vertellen dat ik weinig materialistisch ben ingesteld en mijn huis een soort dependance van Mamamini is. Mijn fiets was eigenlijk het enige van (een voor mij) flinke waarde dat ik in mijn bezit had. Mijn vader had een fiets gewonnen t.w.v. 800 euro en deze omgeruild voor een damesfiets, die ik cadeau heb gekregen. Vervolgens had ik er zelf nog zeker 200 euro ingestopt, in de vorm van een nieuw zadel, fietstassen, kettingslot, etc.

Het zijn van die momenten dat je ervaart dat jij de boel niet in de hand hebt.

Ik was maandenlang bezig geweest aan mijn ondernemingsplan en had op persoonlijk vlak een heftige periode doorgemaakt. Die vrijdag was ik zo blij dat het achter de rug was… Je begrijpt hoe zuur het is dat op zo´n moment je (kostbare) fiets wordt gestolen. Mijn feeststemming was meteen voorbij en verdrietig ben ik naar huis gewandeld.

Het was zeker niet de eerste keer dat ik ben bestolen en ik ben bij een internationale verhuizing zelfs een keer al mijn spullen kwijtgeraakt (totaalwaarde in de €7000). Het zijn van die momenten dat je ervaart dat jij de boel niet in de hand hebt. Sommige dingen gebeuren gewoon. Het heeft geen zin dan te gaan tegenspartelen. Ook dit was weer zo´n moment. Een moment van loslaten – letterlijk en figuurlijk. En weer verdergaan met de stroom.

Thuis ben ik meteen naar Marktplaats gegaan om een nieuwe fiets te zoeken. De tweede advertentie die ik aanklikte (een leuke rode fiets), bleek geplaatst te zijn door de overbuurman van mijn vader. Wat stug! Ik kende hem niet, dus heb mijn vader de volgende ochtend gevraagd om bij hem langs te gaan. Even kijken of die fiets wat was. Hij deed volgens hem prima aan en ik kon de fiets dat weekend komen ophalen. Op Marktplaats hadden al een aantal mensen een bod gedaan, dus ik vroeg me af hoe veel het me zou gaan kosten. En toen kwam het mooiste… mijn vader zei dat ik hem cadeau kreeg. Van de buurman! Die ik nog nooit had ontmoet.

Het bleek een nogal krakkemikkig fietsje te zijn, maar stiekem vond ik hem wel mooier dan mijn vorige fiets. Ik houd van rood en op zo´n ´studentenfiets´ voel je je meteen weer 10 jaar jonger. Toch leek het me handig voor mijn even-lekker-de-stad-uit-fietstochten een exemplaar met versnellingen te hebben – en waarvan de ketting er niet op ieder willekeurig moment af valt. Lang verhaal kort: bij een tweedehands fietsenwinkel een ´nette fiets´ gekocht (wel een wat oud model) > er bleek meteen wat mee te zijn > tijdens de reparatie (garantieperiode) kreeg ik een (veel betere) leenfiets > de fietsenmaker kon het probleem niet oplossen > ik kon de leenfiets houden. Life has funny ways.

Het enige waar ik nog mee zat, was het gebrek aan fietstassen. Ik ging er vanuit dat ik die ook wel zou krijgen van het universum, maar na een paar maanden wachten, besloot ik vorige week toch maar een set te kopen. Op een website zag ik de ideale fietstassen: ruim, afgeschuind en stevig. Wel een wat suffe kleur en behoorlijk prijzig (50 euro). Toch nog even Marktplaats checken en ja hoor, precies die fietstassen staan er tweedehands op! 20 euro en ook nog eens in mijn lievelingskleur. De adverteerder wil ze zelfs wel even langs komen brengen. Eenmaal aan de deur blijkt er een scheurtje in een hoek te zitten. De mevrouw is net zo verbaasd als ik – ze had het niet gezien. Ik besluit de koop alsnog door te laten gaan, al vind ik het wel jammer. Het zal zijn reden wel hebben dat het zo loopt, denk ik. Een paar uur later wordt er opnieuw aangebeld en blijkt dezelfde mevrouw weer voor de deur te staan. ´Ik voel me er zo slecht bij´, zegt ze, ´Ik kom je je geld teruggeven.´ En zo had ik in eens met een kleine omweg, en een kleine vertraging, alsnog mijn nieuwe fietstassen cadeau.

Al deze ‘toevallige’ gebeurtenissen vonden plaats toen ik met de stroom meeging.

Mijn fiets werd gestolen, precies op een moment dat ik dacht weer ‘de touwtjes in handen’ te hebben. Het was een pijnlijke herinnering dat ik het leven niet onder controle heb. En ja, natuurlijk was er een deel van mij dat het er niet mee eens was. Dat dit niet had mogen gebeuren. Dit deel wilde het liefst zich omdraaien en stroomopwaarts gaan, het gevecht aan met de rivier van het leven. Een paar keer liet ik mij verleiden tot het zoeken van mijn gestolen fiets op Marktplaats en ik heb zelfs bij het station gekeken of ik hem ergens zag staan. Natuurlijk leverde mij dit niks op en koste het alleen maar energie.

Ook al was het – volgens mijn ego – oneerlijk en had het niet mogen gebeuren… Het was wel gebeurd. Simple as that. Niks meer aan te doen. Loslaten. Vanuit deze staat van acceptatie konden mijn nieuwe fietsen (wauw, ik heb er nu twee!) en fietstassen, zonder er veel moeite voor te doen, simpelweg verschijnen. Al deze ‘toevallige’ gebeurtenissen vonden plaats toen ik met de stroom meeging.

En ook niet onbelangrijk: wanneer je ‘negatieve situaties’ bekijkt vanuit acceptatie kunnen ze enorm interessant en leerzaam zijn!

  • Ik kreeg een reminder dat je niks echt kunt bezitten. ‘Mijn fiets’ kan morgen ineens niet meer van mij zijn. Mijn fiets, mijn baan, mijn vriend, mijn benen… (oké, dit laatste hoop ik écht niet mee te maken haha).
  • Het was een confrontatie met hoe makkelijk mijn stemming kan omslaan, in dit geval van extreem blij naar helemaal down. Emoties hangen namelijk samen met onze gedachten over wat er gebeurt. ‘Ze hadden mijn fiets niet mogen stelen’ en dus voel ik me gefrustreerd. De sleutel is om niet aan negatieve gedachtes vast te houden en weer terug te komen in het huidige moment. Oké, dat was niet zo leuk en ik voel me nu niet zo happy, maar het is wat het is. Ik ben er nog en er is nog steeds heel veel om dankbaar voor te zijn.
  • Wanneer je iets wordt ‘aangedaan’, krijg je ook de mogelijkheid tot een lesje in vergeven. Ik kan boosheid voelen naar “de dief” – het mens dat besloot te stelen. Dat gaat me alleen maar energie kosten. Ik kan ook ervoor kiezen de persoon in kwestie te vergeven. En zelfs compassie te voelen. Iemand die fietsen-stelend door het leven gaat, heeft het vast een stuk minder fijn dan ik. Zelf zou ik niet moeten denken aan de schuldgevoelens en het karma dat het je oplevert.
  • Alles verandert en alles gaat voorbij. Vrijdag had ik een super goede fiets, zaterdag had ik geen fiets meer en zondag had ik weer een prima fiets. RELAX, nothing is under control.

Hoe control-freak ben jij? Hoe makkelijk kun je loslaten?

Drie tips wanneer je weer eens een tegenslag hebt:

  1. Laat los. Geef je aan de situatie over. Het is wat het is.

  2. Wees nieuwsgierig.  Wat kun je hier eigenlijk leren?

  3. Vertrouw. Dit gebeurt met een reden en jij kan het aan.

Nu kun je vanuit een ontspannen houding doen wat je moet doen – of laten wat je moet laten. Succes! Enne, ik ga gezellig met je mee oefenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *